میراث ما کلاس دارد!

مدرسه غیاثیه خرگرد، که تصویر آن بر صفحه اول امروز « توریسم » نشسته ، روایتی است از دانش، معماری و فرهنگ ایران در تاریخ پرافتخار این سرزمین. بناهایی از این دست نباید تنها در صفحات کتاب‌های تاریخی یا پشت ویترین موزه‌ها دیده شوند بلکه باید به بخشی زنده از تجربه آموزشی کودکان ایران تبدیل شوند

توریسم آنلاین: هماحاصلی«توریسم» / بوی ماه مهرمی آید، ماه مدرسه ، بوی آغاز دوباره و فرصت های تازه. اما مهرامسال فرق دارد؛ مهر در سال های جنگ ناگزیر فرق دارد.

امسال روی نیمکتهای مدرسه جای بچه های میناب خالی است ، جای دانش آموزان لامرد خالی است و جای همه بچه هایی که جنگ آنها را با خود برده است. مهرامسال فرق دارد ؛ چون مدرسه در سال های جنگ ،محاصره و تنگنای اقتصادی  دیگر برای بسیاری از دانش آموزان ایرانی بوی روپوش نو و کیف وکفش و دفتر نو نمی دهد؛  اما با همه این مصائب هنوز بوی امید می دهد .

چرا که با همه این فشارها ما مردم ایران هستیم و میراث فرهنگی با شکوه ما ، وجه تمایز و نماد قدرت ما بین ملت ها است.آنچه ما را ایستاده نگه خواهد داشت ، همین سرمایه عظیم تاریخی و تمدنی است ؛ از این رو اکنون بیش از همیشه نیازمند آن هستیم که فرزندان ایران را با میراث تاریخی و فرهنگی ایران آشنا کنیم تا چراغ امید و ایستادن را در دل های کوچک و چشمان پرفروغشان روشن نگه داریم.

اول مهرامسال باید آغاز نگاهی دگرگونه و نو به سرزمینمان باشد. کودکان و نوجوانان امروز، میراث‌داران فردای این سرزمین‌اند و آشنایی آنان با تاریخ، فرهنگ و بناهای تاریخی می‌تواند یکی از مهم‌ترین گام‌ها برای حفظ اقتدار ایران و حفاظت از میراث این سرزمین باشد.

ضرورت این نگاه  وقتی بیشتر می شود که در همین روزها، وسط این همه گرفتاری ، خبر تخریب خانه های تاریخی چون خانه تاریخی تومانیان سبزوار و الحاق حریم تخت جمشید به شهر مرودشت موجی از نگرانی ها را بر انگیخته  است و غم انگیز اینجاست ؛در حالی که در سرزمین تاریخی ما صیانت و حفاظت از میراث فرهنگی باید وظیفه تک تک ایرنیان باشد شاهدیم که گروهی تخریب می کنند و عده ای باید  جلو آنها بایستند ! از این رو در سرزمینی با چنین پیشینه‌ای، حفاظت از میراث فرهنگی نباید تنها وظیفه چند نهاد و دستگاه باشد بلکه باید به یک باور عمومی و یک مسئولیت اجتماعی تبدیل شود و این فرهنگ را باید از مدرسه آغاز کرد.

مدرسه غیاثیه خرگرد، که تصویر آن بر صفحه اول امروز « توریسم » نشسته ، روایتی است از دانش، معماری و فرهنگ ایران در تاریخ پرافتخار این سرزمین. بناهایی از این دست نباید تنها در صفحات کتاب‌های تاریخی یا پشت ویترین موزه‌ها دیده شوند بلکه باید به بخشی زنده از تجربه آموزشی کودکان ایران تبدیل شوند.وقت آن رسیده که در سال تحصیلی جدید، «آشنایی با میراث  ایران زمین » اولویت آموزش و پرورش باشد و بخشی از اردوهای دانش‌آموزی به جای تفریحات ساده به سفرهای آموزشی و فرهنگی تبدیل شوند؛ سفرهایی برای دیدن بناهای تاریخی، شناخت آیین‌ها و صنایع‌دستی و شنیدن روایت‌های محلی و لمس تاریخ از نزدیک.

دانش‌آموزی که به بنای تاریخی شهر یا روستایش سفر می‌کند، درباره گذشته آن می‌آموزد و داستان آدم‌هایی را می‌شنود که پیش از او در این سرزمین زندگی کرده‌اند، نه تنها درس تاریخی فرا گرفته ؛ بلکه  بخشی از هویت خود را نیزکشف خواهد کرد.

چنین شناختی قطعا حس تعلق به سرزمین، اعتماد به ریشه‌های فرهنگی وعزت‌نفس فردی و جمعی را تقویت می کند. کودکی که بداند در سرزمینی با چنین پیشینه عظیم  فرهنگی و تمدنی زندگی می‌کند، گذشته را دیگر نه چون افسانه ای دور در کتاب ها، بلکه بخشی از داستان زندگی خود می‌بیند.

ضمن آنکه آشنایی با میراث فرهنگی می‌تواند مسئولیت‌پذیری را نیز آموزش دهد. اگر دانش‌آموز بداند بناها و محوطه های تاریخی، صنایع دستی و آیین محلی چه ارزشی دارد، در برابر تخریب، بی‌توجهی و رفتارهای آسیب‌زا نسبت به آن ، بی تفاوت نخواهد ماند و احساس مسئولیت و تعهد خواهد کرد.

اگر قرار است میراث ایران برای نسل‌های آینده باقی بماند، باید از همین امروز آن را به فرزندانمان بسپاریم؛ نه فقط به عنوان مجموعه‌ای از بناها و آثار تاریخی، بلکه به‌عنوان بخشی از هویت و آینده آنان. مهر امسال، بیایید زنگی تازه را به صدا درآوریم؛ زنگ شناخت، تعلق و مسئولیت پذیری در مقابل میراث فرهنگی.

میراث ما کلاس دارد؛ کافی است درِ این کلاس را به روی کودکان ایران باز کنیم.