این روزها، فضای چشمههای آبگرم معدنی را در گوشه و کنار استان اردبیل، موجی از بخار آب در هوای سرد فرا گرفته و محیطی دلچسب و متفاوت برای گردشگران فراهم کرده است
توریسم آنلاین: سفر به اردبیل در زمستان، همان ذوق و شوق تماشای مناظر برفی بیمانند و شور و حال سپردن تن و جان به جاذبههای منحصربهفرد این دیار است که شما را وادار میکند شال و کلاه کنید، لباس گرم بپوشید و راهی منطقهای از ایران شوید که ییلاقهایش خنک است و زمستانهایش پربرف و یخبندان.
مطمئن باشید هوا هرقدر هم سرد باشد، تفریحات و ورزشهای متنوع زمستانی در کنار امکاناتی که بر حسب شرایط زندگی در این منطقه در طول سالهای گذشته ایجاد شده است، سفر خاطرهانگیزی را برای شما رقم خواهد زد.
خیلی ها سفر به اردبیل و سرعین را در دل زمستان، جذاب و زیبا نمیدانند، در حالی که فرصت از دست دادن گشت و گذار در پای کوه سبلان، آن هم در وسط برفهای زمستانی، جای افسوس دارد. از فرودگاه اردبیل تا سرعین تنها ۲۵کیلومتر فاصله است، فاصلهای که از دل بزرگراه میگذرد و مقصد را نزدیک تر از آنچه هست، نشان میدهد.
دو سوی جاده سرعین را برفی سفید در برگرفته است، برفی ماندگار که تا دل بهار روی قلهها برای چهار فصل ماندگار میشود. در عین حال، نخستین جشنواره ورزشهای زمستانی اردبیل که با حضور گروههای هنری و ورزشی در دل سرعین و کوههای آلوارس برگزار میشود، خاطرهای سفید و پر از دانههای برف را به جا میگذارد.
آغازسفر: تا جایی که توانستهایم، پوشیده ایم و حتی لباسهایی در چمدانها جا دادهایم تا از سرمای اردبیل در امان بمانیم، اما از آن سوز سرما که در ذهن داشتیم و هزار بار ما را از آمدن به این منطقه منصرف کرده بود، خبری نبود. پوشش مردم نیز بیشتر به روزهای آخر اسفند و اوایل بهار تهران میماند.
متعجب از این هوای دلچسب که به پیشواز آمده بود، راه سرعین را در پیش گرفتیم تا آرام بگیریم. هر چقدر جلوتر میرویم، گرمای آفتاب را که بر تن سفید برف شعله میکشد، بیشتر حس میکنیم. دامن خیال انگیز و پرنقش و نگار کوهستان پر صلابت سبلان، چشمه ساران و جویباران روان از سینه پرمهر خاک، چمن زارهای بیبدیل طبیعی، ییلاقهای با صفای «باغرو»، کرانه های فرح بخش دریاچه گوهرنشان «نئور»، آبهای گرم و شفابخش معدنی در دو سوی سبلان اسرارآمیز و هزاران نعمت گسترده در این دشت و دمن، زیر پوششی از برف، این زیباییهای بیبدیل را دوچندان کرده است.
سرعین منطقه کوچکی است که تا پیش از جاری شدن آوازه چشمههای آبگرم آن، هیچکس نامی از این روستای کوچک نشنیده بود، اما روی آوردن گردشگران برای التیام دردهای خود در دل چشمههای جوشان این منطقه باعث شد سرعین مقصد گردشگری تابستانی بسیاری از گردشگران ایرانی و خارجی شود، تا آنجا که امروزه منطقه سرعین پر از هتلها و مسافرخانههای قدونیم قد شده است و۵۰ هتل و مهمانپذیر پذیرای مهیمانان آبگرمهای سرعین هستند.
آبگرمهای بخارآلود: این روزها، فضای استخرهای آبگرم معدنی را در گوشه و کنار استان اردبیل، موجی از بخارآب در هوای خنک فرا گرفته و محیطی دلچسب برای گردشگران فراهم کرده است؛ استخرهایی که گرمای آبهای پرخاصیت آن در پوست و استخوان نفوذ کرده و ناراحتیها را ازجسم و روان انسان دور میکند.
شهر سیاحتی سرعین در فاصله ۲۵ کیلومتری غرب اردبیل و در دامنه کوه سبلان، به عنوان اصلی ترین مرکز گردشگری استان، بیش از ۱۰ آبگرم معدنی سرد و گرم را در خود جای داده است.آبگرم های گاومیش گلی، قهوه سویی، ساری سو، قرهسو، پهنلی سو، آب گرم چشم و مجتمع های آب درمانی سبلان، بش باجیلار، مجتمع مدرن ایرانیان و حمام طبیعی شفا از آن جمله است.
علاوه بر هتلها، سرعین پر از رستورانهایی است که با غذاها و خوردنیهای مقوی، پذیرای مهمانان این دیار است. عسل سبلان و سرشیر، یکی از متداولترین و خوشمزهترین صبحانههای مهمانان این منطقه به شمار میرود و آش دوغ معروفش، از طعمهای ماندگاری است که در شهرهای دیگر اردبیل هم عرضه میشود.
از سوغات مهم این استان علاوه بر عسل سبلان و سرشیر و کره و آب نبات، میتوان به صنایع دستی اردبیل شامل جاجیم، سفال، معرق، منبت و مصنوعات چرمی و قالیبافی، قلاب باقی، خورجین و ورنی اشاره کرد. همچنین معجون معروفی به نام حلوای سیاه، از دیگر سوغات مهم این منطقه است.
رو به سوی آلوارس: دل جاده را میشکافیم و از دل سرعین راه میپیماییم تا به پیست اسکی آلوارس برسیم. برای رسیدن به پیست باید روستای آلوارس، زخم خورده از زلزله مهیب اردبیل را پشت سر بگذاریم. روستا پر است از سگهای تیزی که کوچکترین تجاوزی به حریم گلههای گوسفندان محلهها را تاب نمیآورند و یک پیرزن در آن گوشه دور، پوشیده در لباس زیبای محلی پشت به ما در دل روستا گم میشود و بوی نان داغی که از بیشتر خانهها به مشام میرسد.
راه پر و پیچ خم را ادامه میدهیم تا ابتدای پیست. داربستها و بناهای نیمه ساز خبر از برنامههایی میدهد که برای فردای این پیست در نظر گرفته شده است. پیست در ارتفاع ۳۲۰۰متری از سطح دریا قرار دارد و به دلیل بارش برف در طول پاییز و زمستان و دیر ذوب شدن برفها، محل مناسبی را برای ورزشهای زمستانی پدید آورده است.
«آلوارس» که خیلیها وقتی اسمش را میشنوند، خیال میکنند باید نام یک گوشه سبز و درخشان در آن سر دنیا باشد، روستای کوچک و سرشناس «سرعین» است که گفته میشود پیشتر ییلاق چراگاهی عشایر شاهسون بوده است.
«آلوارس» با هوای پاک و مراتع سرسبزش که در بهار هر بینندهای را به شوق وا میدارد، قدیمیترین روستایی است که در دامنه سبلان پا به عرصه وجود گذاشته است. برای نام این روستا نیز افسانههای شنیدنی و جالبی تعریف میکنند؛ از جمله اینکه مردی در ادوار قدیم در این روستا زندگی میکرد که ادعا میکرد وارث این سرزمین است. بعد از درگذشت او، طایفهاش به نام «آل وارث» معروف شد.
گروهی هم میگویند در روستای «آلوارس» باغهای بزرگی وجود داشت که از درختان تنومندی چون شمشاد و سرو و بید تبریزی انباشته بود. نجاران از آن درختان انبوه، الوار میبریدند و کسانی که در روستاهای همجوار خانه میساختند، از روستای «آلوارس» الوار میخریدند. به همین علت، آن روستا به «الوارستان» معروف شد.
میعادگاه اسکی بازان: به باور برخی از مردم، اجداد اهالی آلوارس به نژاد پارس میرسد و این روستا را پارسیان در زمانهای بسیار قدیم ساختهاند و مدت مدیدی در آن زندگی کردهاند. به همین خاطر نام «آل پارس» را روی آن مینهند. در عین حال و از همه مصطلحتر، همین عنوان «آل پارس» است، اما هرچه هست، اسکیبازان و کوهنوردان حرفهای، آلوارس را بهتر از گردشگران عادی میشناسند، چون این روستا در مسیر صعود به سبلان قرار گرفته و از آنجایی که روستایی برفگیر و نسبتاً سردسیر است، پیست اسکی بسیار بزرگی در 12 کیلومتری آن بنا شده است.
آلوارسیها به زبان آذری سخن میگویند و مردمانش عمدتاً به فعالیتهای زراعی و دامداری اشتغال دارند و برخی از انواع صنایعدستی بافتنی را نیز تولید میکنند. محصولات عمده زراعی روستا مشتمل بر گندم و جو است، اما محصولات دامی و لبنی و عسل نیز در این روستا تولید میشود.
اگر شما را به آنجا دعوت میکنیم، نه فقط به این خاطر است که میتوانید از روستانشینان مهربان آلوارس، جاجیم، گلیم، فرش و شال گردن بخرید، بلکه آلوارس با طبیعت بکر خود، میزبان شایستهای برای گردشگران و کوهنوردان است.
8ماه پر برف در «آلوارس»: مجموعه فرهنگی، توریستی و ورزشی آلوارس که یکی از زیباترین نقاط شمال غرب کشور است، در دامنههای مرتفع و زیبای سبلان قرار دارد و پیست اسکی آن، از لحاظ وسعت، بزرگترین پیست اسکی کشورمان است.
این پیست که در ارتفاع 3200 متری از سطح دریا قرار دارد، در پاییز و زمستان پر از برف است و حدود 6 تا 8 ماه از سال، میزبان اسکیبازان است.
این مکان مجهز به امکاناتی مثل بالابر و «تله سیژ» است که حتی در گرمای40 درجهای هوای تابستان در اردبیل و سرعین، باز هم میتوانید برف را در «آلوارس» ببینید!
از ویژگیهای بارز منطقهای که مجتمع ورزشهای زمستانی آلوارس در آن واقع شده است، علاوه بر جاذبههای زمستانی، جاذبههای بهاری و تابستانی آن نیز هست؛ از جمله روی آوردن عشایر با گلههای بزرگ به مناطق حوالی آن، هوای خنک و معتدل در اوج تابستان، پوشش گیاهی و گلهای رنگارنگ به صورت دشتهای وسیعی از شقایقهای کوهی، گل ختمی و گون و همچنین قرار گرفتن مسیرهای صعود به قله سبلان و قلل دیگر و مشرف بودن آن به شهرهای سرعین، نیر و اردبیل، خاطرههایی رنگارنگ را در دل ۴فصل سال در این گوشه آرام میآفریند.
بافت معماری روستا: خانههای قدیمی با دیوارهای ضخیم، سقفهای چوبی و پوشش کاهگلی، نشانگر سازگاری تناسب معماری خانهها با اقلیم و طبیعت این روستاست. در ورودیهای حیاط بسیاری از خانهها، درختان بلند و برافراشتهای به جای حصار کاشته شده است که زیباییهای روستا را دو چندان کرده است.
ساختمان خانههای روستای آلوارس با توجه به کوهستانی بودن منطقه و تجربیات ناشی از وزش باد و تابش آفتاب، جهت شرقی – غربی دارند و تحت تأثیر نوع معیشت و تولید، احداث شدهاند.
مسیر دسترسی: مبدأ شما اگر تهران باشد، از دو مسیر میتوانید خود را به «آلوارس» برسانید. مسیر اول، شامل تهران – رشت و انزلی است و شما میتوانید از طریق جاده آستارا به «سرعین» برسید.
در مسیر دوم، آزادراه تهران – تبریز را طی میکنید و قبل از تبریز، در بستان آباد راه خود را کج میکنید و از طریق جادهای که بسیار چشمنواز است، به اردبیل میرسید و از آنجا راهی «سرعین» میشوید. حالا یک جاده آسفالته 12 کیلومتری، شما را به این روستای زیبا میرساند.
آلوارس از شمال به روستای اوجور، از شرق به روستای شایق، از جنوب غرب به روستای شاهنشین و از جنوب شرق، به روستای میمند محدود میشود.
خورد و خوراک: وقتی نوبت به خورد و خوراک رسید، این «منو» پیش روی شماست: انواع غذاهای محلی، مانند آش دوغ، آبگوشت، کباب و نان، مخصوصاً نان لواش خوشمزهای که زنان روستا روی ساج میپزند و بسیار ترد و خوش طعم است.
کبابهای محلی این منطقه هم به دلیل گوشت تازه گوسفندانش، بهترین گزینه برای صرف ناهار است. غذاهای محلی آلوارس را هم باید محلیهای این روستا برای شما بپزند که بسیار لذتبخش است.
